رویداد های تاریخی

                                                ریشه علمی مذاهب اهل سنت

مذهب حنفی: ابوحنیفه امام مذهب حنفی یکی از شاگردان امام صادق(ع) است که این سخن او مشهور است: «اگر آن دو سال(شاگردی ابوحنیفه برای امام صادق) نبود نعمان (ابوحنیفه) هلاک شده بود.»

مذهب مالکی: انس ابن مالک امام مذهب مالکی نیز یکی از شاگردان امام صادق(ع) است و در مورد امام صادق این گونه روایت می کند: «هیچ چشمی داناتر و آگاه تر از امام جعفر صادق (ع) ندیده و گوشی نشنیده و بر دل انسانی راه نیافته است.»

مذهب شافعی: شافعی امام مذهب شافعی از شاگردان محمد بن حسن شیبانی است که او از شاگردان ابوحنیفه و مالک است و آن دو هم از شاگردان امام صادق(ع) بوده اند. یکی از اشعار شافعی در مورد اهل البیت :                                    یا أهل البیت رسول حبّکم      فرض من الله فی القرآن أنزله  

(یعنی: ای خاندان پیامبر دوستی شما واجب است و خداوند در قرآن آن را فرستاده است.)

مذهب حنبلی: احمد بن حنبل از شاگردان شافعی است که در مورد امام علی (ع) این گونه می گوید: «هیچیک از صحابه این همه فضیلت ندارند که علی(ع) دارد»

دیدیم که علم چهار فرقه اهل تسنن به امام صادق(ع) منتهی می شود و علم حضرت نیز از علم امام علی(ع) سرچشمه می گیرد.

             راز گسترش مذاهب اهل تسنن

مذهب مالکی: رئیس این مذهب (انس بن مالک) به دستگاه دولتی نزدیک شد و با آنان سازش کرد و در رکاب آنان راه می رفت. و به این ترتیب بانفوذ و شهرت شد و مذهب او با زور و زر رواج یافت به ویژه در اندلس که شاگردش یحیی بن یحیی برای دوستی با فرمانروای اندلس، کوشش بسیار کرد، و از نزدیکان او شد و حاکم مسوولیت انتخاب قاضیان را به او داد. و او تنها دوستان مالکی خود را به کار قضاوت می گمارد.

مذهب حنفی: راز گسترش مذهب ابوحنیفه این بود که پس از مرگ او دو شاگردش ابو یوسف و محمد بن حسن شیبانی در همان زمان از نزدیکان هارون الرشید بودند و نقش مهمی در پا بر جا ساختن قدرت او و یاری و همکاری با او داشتند و هارون که قهرمان خشگذرانی و حرم سرا بود اجازه نمی داد هیچ کس به کار قضاوت یا فتوا بپردازد مگر آن که نخست موافقت آن دو را به دست آورد و آنان هیچ کس را نصب نمی کردند مگر آنکه بر مذهب حنفی باشد و به این ترتیب ابوحنیفه بزرگترین علما و مذهب او بزرگترین مذاهب فقهی شد با آنکه علمای عصرش او را تکفیر می کردند و بی دین شمردند از جمله احمد بن حنبل و ابوالحسن اشعری.

مذهب شافعی: این مذهب تحت قدرت دولت رواج یافت، بعد از آنکه مصر یکسره شیعه فاطمی بود در زمان صلاح الدین ایوبی شافعی شد زیرا او به تعقیب و براندازی شیعه پرداخت و آنان را سر می برید.

مذهب حنبلی: این مذهب بعد از این که به تایید معتصم، خلیفه عباسی رسید، رواج یافت، و یک بار دیگر در زمان محمد بن عبد الوهاب در قرن گذشته قدرت گرفت و این زمانی بود که قدرتهای استعماری از او پشتیبانی کردند و او با خاندان سعودی به معامله پرداخت و آنان نیز فورا او را یاری کردند و به حمایت از او برخاستند و مذهب او را در حجاز و عربستان رواج دادند.

               قابل توجه ایرانیان سنی مذهب

نامه ی معاویه به زیاد که فرماندار ایران و عراق بود:

«قوم ایرانی که به نام موالی(برده) در میان امت اسلامی به سر می برند جز با سیاست عمر بن خطاب اداره نمی شود،این ملت را باید اسیر کرد، باید ذلیل کرد به همان روشی که عمر می کوبید به طوری که هرگز نتوانند سربلند شوند.گوش کن! برنامه ی تو در برابر ایرانیان باید چنین باشد:

1.       اعراب حق دارند با زنان ایرانی ازدواج کنند، ولی ایرانی ها از این حق محرومند، زیرا عرب باید از خانواده ایرانی ارث ببرد، ولی ایرانیان چنین حقی ندارند.

2.      از جیره ی آنان تا می توانی کم کن.

3.      در تقسیم خوارو بار و ارزاق، تا می توانی از سهم آنان ببر و فقط نان بخور و نمیری به آنان بده.

4.      در جبهه ی جنگ، صف مقدم و سپر حمله ی نخست دشمنان را از ایرانیان بگذار تا طعمه ی حمله های تازه نفس دشمن قرار گیرند.

5.      در جنگ ها، کارهای بدنی سخت، صاف کردن راه ها ، کندن موانع وهر کار مشکل و طاقت فرسا را به آنان واگذار.

6.      ایرانی هر قدر هم که صالح و پرهیزگار باشد، حق امامت جمعه را بر مسلمانان در نماز ندارد.

7.     ایرانی هر چند پاک وشریف و فداکار و مومن به اسلام باشد، نباید بر عرب برتری داشته باشد.

8.     ایرنی نباید در صف اول نمازگزاران قرار گیرد.

9.      ایرانی را به هیچ وجه برای فرماندهی و پاسداری مرزی نفرست.

10.     هیچ ایرانی حق حکومت بر شهر ها را ندارد.

11.     ایرانی هر چند فقیه و عالم باشد، حق داوری و قضاوت ندارد.

برادر! به جان خودام سوگند اگر عمر و ابوبکر کرسی خلافت را نمی ربوداند، امروز ما و ملت اسلامی در جنگ با هاشمیان و ایرانیان، خوار و زبور بودیم. اکنون خلافت در چنگ ماست و بر اسب آرزوها سواریم ولی باید بدانیم نژاد ایرانی دشمن حکومت و قدرت امویان است. اگر امید داشتم آنچه را که می گفتم اجرا می شد، مقرر می داشتم که نژاد ایرانی در برابر قوانین اسلام با اعراب مساوی نباشد، مثلا اگر یک ایرانی یک نفر عرب را می کشت او را شدیدا محکوم می ساختم، ولی چنانچه یک عرب یک ایرانی را می کشت، قاتل او را معاف می کردام و دیه او را نصف می نمودام . ولی جهد کن تا ایرانی را ذلیل ، به ایرانی توهین کنی، آنان را از دستگاه ادارات دور کنی و در کارها از آنان کمک نخواهی و به خواسته آنان بی اعتنا باشی. اگر گذاشته بودی که که عمر بن خطاب قتل ایرانی را آغاز کند، کار او برای ما سنتی ثابت و استوار بود.»

ای برادرسنی ایرانی: این است معاویه ای که سنگش را به سینه می زنید، این است معاویه ای که او را احترام می کنید و از او تقدیر می کنید این همان کسی است که ایرانی را پست خواند چطور کسی را به عنوان بزرگ خود بر می گزینید که شما را خوار کرد ، می دانید ابتدا چه کسی او را بزرگ جلوه داد ،بله درست هدس زدید او عمربن خطاب بود که معاویه را به عنوان فرماندار به شام فرستاد و عثمان نیز او را تثبیت کرد خود عمر نیز اولین کسی است ایرانی را پست تر از عرب جلوه داد، آیا می دانید معاویه در شام کاخ سبز برای خود درست کرد و سنت پیامبر را از بین برد و حکومت شاهنشاهی را برگرداند چطور خود را اهل سنت می دانید ولی مخالفان سنت پیامبر را بزرگ خود می دانید، آیا می دانید یزید پسر معاویه نوه رسول خدا را چطور به شهادت رساند ،ایرانیان سنی مذهب، غیرت خود را باز پس گیرید و از طرفداری از کسانی که شما را پست جلوه دادند خودداری کنید، در زمان بعد از پیامبر که  ایران دست اعراب افتاد اولین کسی که عدالت عرب و عجم را برقرار کرد کسی نیست جز امیرالمومنین علی (ع)، کسی که عدالت را برای همه ی مردم جهان به ارمغان آورد کسی که ایرانیان را دلباخته ی عدالت خود کرد و با فاسدان و فسقانی هم چون معاویه جنگید ، ای برادران سنی مذهب آیا تا به حال از خود پرسیده اید که چرا از با ید از عمر بن خطاب و معایه حمایت کنید چون بعد از پیامبر به حکومت رسیده اند آیا هر که حکومت را ربود صلاحیت حکومت دارد ،حاکم باید عادل باشد و ما حکومت عادل بعد از پیامبر را فقط در  حکومت علی(ع) مشاهده می کنیم.